Σήμερα στην Αθήνα γράφεται η Ιστορία

Δεν ξέρω αν καταλάβατε καλά αλλά σήμερα στην Αθήνα γράφεται η Ιστορία με Ι κεφαλαίο και παίρνονται αποφάσεις γιά εμάς,γιά τα παιδιά μας,γιά τα εγγόνια μας και ίσως τα δισέγγονά μας.
Τα σημάδια αυτών που λέω?
Κάτω από το φώς του ήλιου αν κοιτάξουμε καλά.
Πρώτο σημάδι:Ένας πολιτικός από το Λουξεμβούργο,ο Jean-Claude Juncker με την ιδιότητα του προέδρου του Eurogrοup βγήκε και είπε:Βλέπω πως στην Αθήνα ο κόσμος επαναστατεί,δεν δέχεται να πληρώσει με τα δάκρυα και το αίμα τα μέτρα λιτότητας.Και δεν δέχονται γιατί ενώ οι πολύ πλούσιοι δεν πληρώνουν μία οι φτωχοί το κάνουν.
Και μετά από αυτά συμπληρώνει,τους καταλαβαίνω αλλά δεν υπάρχει εναλλακτική λύση.
Δεύτερο σημάδι:Ένα διεθνές όργανο όπως ΔΝΤ διά στοματος κάποιου άγνωστου υπαλήλου του σε μία εκτενή ανάλυση γιά την αποτελεσματικότητα των Ευρωπαϊκών πολιτικών λέει ούτε λίγο όυτε πολύ:»Αγαπητοί ηγέτες της Ευρωζώνης,έστω και αν είστε δημοκρατικά εκλεγμένοι,σας παρακαλώ να σταματήσετε αμέσως δημόσιες διαφωνίες και αρχίστε αμέσως δουλειά γιά να επιτευχθεί η ενσωμάτωση.Αν δεν συνεχιστεί η ενσωμάτωση δεν θα επιλυθούν τα προβλήματα της ευρωπαϊκής οικονομίας, και αυτό θα είναι πρόβλημα για όλους.
Τρίτο σημάδι:O Jean-Claude Τρισέ εξερευνά νέους κόσμους και αναρωτάται,α
αν μια χώρα που σώζεται από τη χρεοκοπία με ένα δάνειο δεν τηρεί τις υποσχέσεις που δόθηκαν για να το πάρει, τότε τι πρέπει να γίνει?
Θα ήταν όμως αδιανόητο γιά τον καθένα μας να χώσει την μύτη του στις δουλειές του και να πάρει τα ηνία της κατάστασης στα χέρια μέχρι το τέλος της έκτακτης ανάγκης.
Μόνο μερικούς μήνες πριν από οποιαδήποτε από τις παραπάνω δηλώσεις θα θεωρείτω βλάσφημη.
Πως επιτρέπεται σε έναν αρχηγό ενός άλλου κράτους η ενός υπαλλήλου μη εκλεγμένου να ασχολείται με τις εσωτερικές υποθέσεις ενός κυρίαρχου κράτους!
Και αυτή είναι η έννοια-κελιδί,εθνική κυριαρχία.
Που είναι η κυριαρχία μιάς χώρας σε πτώχευση που αναγκάζεται να αποδεχτεί τους όρους αυτών που την δανείζουν χωρίς να διαπραγματευτεί?
Είναι μιά  δημοκρατία παρωδία στην οποία αναζητάται η συναίνεση του κοινοβουλίου και των ψηφοφόρων/φορολογούμενων μετά την υπογραφή της σύμβασης.
Και αν αυτή η συναίνεση δεν βρεθεί είναι δυνατόν να ανασταλεί η εθνική κυριαρχία και να αντικατασταθεί από ένα είδος υπερεθνικής προστασίας?Αν ναι ,πως,μέχρι πότε και υπό ποιούς όρους?Αν όχι πως μπορούν να διαχειριστούν τι συνέπειες?
Δηλαδή, μπορεί ένα κυρίαρχο κράτος κυριαρχικά να αυτοκτονήσει
Προφανώς δεν έχω τις απαντήσεις, αλλά το βρίσκω συναρπαστικό ότι αυτά τα ζητήματα είναι κοινά γιά πολλά έθνη για πρώτη φορά στην ιστορία των δυτικών δημοκρατιών.Γι’αυτό και λέω ότι γράφεται σήμερα η Ιστορία στην Αθήνα.

Οι άνθρωποι θέλουν να ονειρεύοναται..αλλά όχι απαραιτήτως με τον William και την Kate

Σήμερα η Κέιτ και ο William θα παντρευτούν. Θα υπάρχουν 2000 τιμώμενα πρόσωπα στο Westminster Cathedral, ενώ περισσότεροι από 8.000 δημοσιογράφοι θα σταλούν από εφημερίδες και τηλεοράσεις που σταθμεύουν έξω από την εκκλησία, μαζί με δεκάδες χιλιάδες «απλών ανθρώπων» που θα θέλουν να παρακολουθήσουν από κοντά το γεγονός.

Επαναλαμβάνω τα στοιχεία για να κατανοήσουν όλοι καλύτερα τις διαστάσεις αυτής της τρέλας: οκτώ χιλιάδες δημοσιογράφοι από εφημερίδες, ραδιόφωνα και τηλεόρασεις, που ήρθαν από όλο τον κόσμο, γιά να πουν περίπου το ίδο πράγμα σε δύο δισεκατομμύρια ανθρώπους: «Εδώ είναι οι νεόνυμφοι ανεβαίνοντας στην καρότσα, Δείτε την πομπή που απομακρύνεται από το Westminster, εδώ είναι το ζευγάρι που χαιρετάει το πλήθος, κοιτάξτε την πομπή που πλησιάζει του St.James Park, και εδώ το ζευγάρι χαμογελάει ευτυχισμένα, βλέπετε την καρότσα που μπαίνει στα Ανάκτορα του Μπάκιγχαμ και εξαφανίζεται πίσω από τους τοίχους του κτιρίου . Τέλος μετάδοσης. »

Ωστόσο, αν ρωτήσετε έναν οποιαδήποτε δημοσιογράφο πως μπορεί να σκέφτηκαν να στήσουν ένα τέτοιο τσίρκο των μέσων ενημέρωσης για έναν απλό γάμο, σας λέω με βεβαιότητα, ότι το 99% από αυτούς θα σας πει ότι «οι άνθρωποι πρέπει να ονειρεύονται.»

«Δίνουμε το λαό αυτό που θέλει . Αυτή ήταν πάντα η μάντρα – το άλλοθι, στην πραγματικότητα – mainstream ενημέρωσης, όταν επιλέγουν να πέσουν σαν όρνια επάνω σε κάποιο ανωφελο και ανούσιο γεγονός που είναι ένας βασιλικός γάμος, μόνο και μόνο επειδή «κάνει audience».

Και φυσικά κανένας δεν αναρωτιέται ότι ένα τέτοιο γεγονός κάνει audience γιατί έτσι αποφάσισαν τα ίδια τα μέσα ενημέρωσης!

Αν δεν ήταν κανένας παπαράτζο να τους φωτογρφίζει,αν δεν ήταν κανένα περιοδικό που να δημοσιεύει αποκλειστικά και αποκαλύψεις γι’αυτούς και κανένα πρόγραμμα που να ασχολείται σχολαστικά με τους δυό τους ….δεν θα είχαμε πάρι χαμπάρι ότι κάτι συμβαίνει.

Η ιδέα του»royal»,του «ανώτερου»,του «εκλεγμένου από τον θεό»,εξακολουθεί να ζει στην κουλτούρα μας…..και έτσι συναιχίζουν να μας προτείνουν την ίδια ξυνισμένη σάλτσα οι δημοσιόγραφοι.Μα κανένας από αυτούς τους μπάσταρδους δεν θα σου πεί ότι ανάμεσα στους καλεσμένους κάθεται και ο βασιαλιάς της Swaziland που μόλις πρόσφατα έπνιξε στο αίμα τις διεκδικήσεις του λαού του.

Ένας βασιλιά είναι βασιλιάς,θα σου πουν…

Και έτσι με την δικαιολογία ότι ο κόσμος θέλει να ονειρεύεται μας προτείνουν την ίδια μάπα της εξουσίας που σήμερα μπορεί να είναι μεταμφιεμένη σε «Kate΄και Willam χαμογελαστοι και ευτυχισμένοι»,αύριο ποιος ξέρει σε τι άλλο θα μεταμφιεστεί!Αλλά σε ότι και να μεταμφιεστεί ένα είναι σίγουρο,δεν θα κάνει τίποτα γιά την πρόοδο της ανθρωπότητας.Αντιθέτως.

Είναι αλήθεια, κύριοι δημοσιογράφοι, ότι «οι άνθρωποι θέλουν να ονειρεύονται», αλλά οι άνθρωποι δεν θέλουν απαραιτήτως να ονειρεύονται τον William και την Kate.

Οι άνθρωποι θέλουν να ονειρεύονται ηγεμόνες που δεν κλέβουν τα λεφτά μας. Οι άνθρωποι θέλουν να ονειρεύονται ένα σύστημα υγείας που πραγματικά μας βοηθά να θεραπευόμαστε, αντί να πλουτίζει τους ιδιοκτήτες των φαρμακευτικών εταιρειών.

Οι άνθρωποι θέλουν να ονειρεύονται ότι μιά μέρα θα μπορούν να καταναλώνουν υγιεινές και θρεπτικές τροφές, αντί γιά τις μεταλλαγμένες αηδίες που μας αναγκάζουν να τρώμε οι άρχοντες της Monsanto.

Οι άνθρωποι θέλουν να ονειρεύονται έναν κόσμο όπου όλοι μπορούν να έχουν πρόσβαση σε καθαρές και χαμηλού κόστους μορφές ενέργειας , αντί να συνεχίζουμε να κάνουμε πλούσιες τις εταιρείες πετρελαίου που μας κρατούν σε σκλαβιά για πάνω από έναν αιώνα.

Οι άνθρωποι θέλουν να ονειρεύονται ότι μπορούν να απολαμβάνουν ειρηνικά τους καρπούς της εργασίας τους χωρίς να τους τα αρπάζουν άδικα με χίλια χέρια.

Ορίστε κύριοι δημοσιογράφοι τι ονειρεύεται ο κόσμος.

Προσπαθείστε λοιπόμ, για μια φορά, για να κάνετε το καθήκον σας, και εκπληρώστε την πραγματική σας αποστολή που είναι να ενημερώνεται τον κόσμο γιά ουσιαστικά πράγματα αντί να μας ζαλίζεται τα μυαλά με τον γάμο τσίρκο.

Οι γυναίκες της Αιγύπτου πως γιόρτασαν?

Εγώ αναρωτιέμαι πως γιόρτασαν οι γυναίκες της Αιγύπτου σήμερα!
Είχαν προγραμματίσει μία 1 one million women march στο Κάϊρο αλλά δυστυχώς αναβληθηκε γιατί βγήκαν οι άνδρες και άρχισαν να φωνάζουν πράγματα όπως,»γυρίστε στα σπίτια σας,εκεί θα έπρεπε να βρίσκεστε».
Μετά είδαν αυτή την είδηση και κατάλαβα…
Λυπήθηκα και νομίζω ότι θα ήταν πιό σωστό να τις δώσω τα συλλυπητήρια μου αντί γιά τις συνηθισμένες ευχές.
Αύριο σίγουρα θα ξέρουμε περισότερα.Το σίγουρο είναι ότι η Αίγυπτος πρέπει να κάνει ακόμα πολλά χιλιόμετρα και όχι απλά μερικά βήματα μπροστά.

Το μόνο που μπορώ να ευχηθώ στις Αιγύπτιες είναι απλά….καλό ταξίδι.

Αυτοί…οι μπάσταρδοι οι Τυνήσιοι

Αυτοί οι μπάσταρδοι οι Τυνησιοι που θέλουν να μας χαλάσουν τις μελλοντικές μας διακοπές στην γλυκιά Γκέμπρα και στην Χαμαμέτ..αυτοί οι μπάσταρδοι οι Τυνήσιοι να μας κάνουν χαλάστρα την επόμενη επίδειξή μας στην μεγάλη απάτη της Ευρω-Μεσογειακής ένωσης»,….αυτοί οι μπάσταρδοι οι Τυνήσιοι που μας χρειάζονταν γιά να πουλάμε τις δυτικές αφεντομουτσουνάρες μας… σε ποιόν θα τις πουλήσουμε από τώρα και στο εξης?…Αυτοί οι μπάσταρδοι οι Τυνήσιοι που αντί να κάνουν τους πιστούς φύλακες ενάντια στην μαύρη Αφρική πάνε και βάζουν φωτιά στον εαυτό τους σαν βλάκες..αυτοί οι μπάσταρδοι οι Τυνήσιοι που χάρη στο καθεστώς «του συζύγου της κομμώτριας» θεωρούνται το τελευταίο κάστρο ενάντια στον Ισλαμισμό.

Αυτοί οι μπάσταρδοι οι Τυνήσιοι που μας αποκάλυψουν στα ίδια μας τα μάτια,μας δείχνουν την μάσκα του κυνισμού μας και της υποκρισίας μας.

Κύριε πρωθυπουργέ,τι είναι για εσάς ένας άνθρωπός και τι κράτος?

Κύριε πρωθυπουργέ,τι είναι γιά εσάς ένας άνθρωπος?
Γιά μερικούς είναι πιόνια μιάς σκακιέρας.Χρειάζονται μόνο γιά να παίξουν μιά παρτίδα σκάκι και όταν δεν τους χρειάζονται πιά τους πετάνε στην άκρη.
Γιά μένα όμως οι άνθρωποι είναι ιεροί γιατί ο καθένας τους έχει αξία.Ο καθένας έχει την ιστορία του,είναι σαν πολλές πέτρες που όλες μαζί γράφουν την ιστορία.Ακόμα και αυτές,που είναι μικρές και σχεδόν αόρατες χρειάζονται γιά να κρατηθεί μία κατασκευή όρθια.Όμως χρειάζεται να τις δώσουμε μιά ιστορία καθώς και την δυνατότητα να την ζήσουν και να την διηγηθούν.Αν δεν τις δώσουμε αυτή την δυνατότητα τότε χάνουν την ιερότητα τους,παύουν να είναι συμπαγείς,χάνουν την υπόσταση τους και κομματιάζονται και έτσι,αντί η κατασκευή να είναι συμπαγής θρηματίζεται.
Αυτό θα ήταν ένας μεγάλος και αληθινός κίνδυνος!
Δεν νομίζετε?
Κύριε προθυπουργέ,τι είναι για εσάς το Κράτος?
Γιά μερικούς είναι μόνο μια λέξη με Κ κεφαλαίο.Γιά άλλους είναι ένα σύνολο από ισχυρούς που υπογραμίζουν νόμους σε όλους τους άλλους.Γιά άλλους πάλι είναι η βιτρίνα γιά να κάνουν τις βρωδουλειές τους.
Γιά μένα το κράτος θα έπρεπε να είναι ένας παροχέας δικαιωμάτων και σαν στοργικός πατέρας θα έπρεπε να βρίσκει τον τρόπο ώστε όλα τα παιδιά του να έχουν την κληρονομιά που δικαιούνται.
Όμως,είναι αλήθεια πως μερικές φορές συμβαίνει ένα παιδί να είναι πιό λαίμαργο και άπληστο από τα υπόλοιπα με αποτέλεσμα να μην του καίγεται καρφί γιά τα άλλα.Σε αυτή την περίπτωση το κράτος σαν πατέρας θα πρέπει να επέμβει ώστε να φέρει μία κάποια ισοροποία υπερασπιζόμενος τα πιό αδύναμα παιδιά.
Καθώς  φαίνεται όμως εσείς δεν έχετε τέτοιου είδους προβλήματα.

Οι γέροι πάνε στην neverland με εισιτήριο ΙΚΑ και λοιπών ταμείων

Εδώ και καιρό ο Λοβέρδος χτυπάει καμπανάκι για τα ασφαλιστικό.
Ένα ζήτημα που έχει χίλιες πλευρές αν κάτσω να το αναλύσω.

Και θα αρχίσω από το γεγονός ότι,αν οι συνταξιούχοι που έχουμε σήμερα καταλήγουν να παίρνουν ψήχουλα τα πράγματα θα είναι ακόμα χειρότερα γι’αυτούς που θα έχουμε στο μέλλον μιάς και οι κεβαρνήσεις μας δεκαετίες τώρα ροκανίζουν τα λεφτά των ταμείων με πελατιακούς σχέσεις ψηφοθηρίας,με ψεύτικες συντάξεις γήρατος και αναπηρίας,με baby συντάξεις,με «χρυσές συντάξεις» και με ατυχείς και ύποπτες επενδύσεις!
Αν και είναι πολύ σοβαρά όλα τα παραπάνω,δεν είναι τα πιό σοβαρά λάθη των κομμάτων που πέρασαν από την εξουσία.
Το σοβαρότερο λάθος όλης αυτής της ……..ας πούμε πολιτικής ελίτ….. που μας κυβερνάει χρόνια τώρα ήταν η παντελής έλειψη διάθεσης ή ικανότητας να κάνει προβλέψεις.
Και για να κάνει κάποιος προβλέψεις στην εποχή μας δεν κοιτάει την κρυστάλινη σφαίρα αλλά χτυπάει την πόρτα της στατιστικής υπηρεσίας.Τώρα θα μου πείτε ότι η στατιστική είναι μία επιστήμη που μπορεί να πέσει έξω καμιά φορά και θα έχετε και δίκαιο,αλλά η δημογραφική στατιστική δεν πέφτει σχεδόν ποτέ έξω και είναι ικανή να δώσει προβλέψεις πολύ κοντά στο εκατό τοις εκατό.
Θα μπορούσαν έτσι στην δεκαετία του 80 να ξέρουν με μαθηματική ακρίβεια ποιά θα ήταν η ηληκιακή σύνθεση του Ελληνικού πληθισμού το 2000 και ότι ο αριθμός των συνταξιούχων και αυτών κοντά στην σύνταξη χάρη στην «αύξηση του μέσου όρου ζωής»,θα ήταν πολύ μεγάλος.

Όμως οι πολιτικοί της εποχής δεν έλαβαν καν υπόψην αυτό το φαινόμενο.Τι να τους ένοιαζε άλλωστε αυτούς τι θα γινόταν μετά από είκοσι και τριάντα χρόνια?Αυτό που τους ένοιαζε ήταν οι ψήφοι..το «εδώ και τώρα».Τι να λάμε τώρα….κάποτε ένας πολιτικός έιπε ότι «οι Δημοκρατίες ζούν στο τώρα και δεν προβλέπουν το μέλλον»,πράγμα που εξ ορισμού είναι ένας καθόλου ευκαταφρόνητος περιορισμός!
Όμως υπάρχει και άλλο… «Στην δημοκρατία δεν μπορούμε ποτέ να εντοπίσουμε και να τιμωρίσουμε τους υπεύθηνους την στιγμή που κάνουν την στραβή..την βρωμοδουλειά….».
Από ποιόν να ζήτησουμε να ρέστα άλλωστε?Από τα φάντασματα του Παπανδρέου και του Καραμανλή?Από το εκτόπλασμα του Σιμήτη?Από τα βλαστάρια των τζακιών?

Α ξέχασα..τώρα που το Πασόκ προγραμματίζει να νομιμοποιήσει τους αλλοδαπούς να κοιμηθούμε ήσυχοι ότι οι εισφορές θα τρέχουν στα ταμεία σαν τα παραφουσκωμένα νερά του Δούναβη….Μα που ζούμε?Στην Wonderland ή στην Neverland τελικά?

Νεοβάρβαροι Νεοέλληνες

Μιά βόλτα σε μία παραλία ελεύθερου κάμπινγκ της Ξάνθης ήταν αρκετή για με πήσει για το πόσο άγριοι και απολίτιστοι  είμαστε εμείς οι Έλληνες.
Τέλειωσε πια η σεζόν παραθέρησης και όλοι μάζεψαν τα συμπράγκαλά τους και γκρεμοτσακίστηκαν στις τρώγλες τους,πίσω τους όμως άφησαν ένα απίστευτο σκουπιδομάνι και ένα μεγάλο κοπάδι από σκυλάκια(ράτσας τα περισσότερα).
Ευτυχώς  που υπάρχει ένα ζευγάρι ζωόφιλων που πάει κάθε μέρα και τα ταϊζει.

Με την ευκαρία σας παραθέτω το παρακάτω που μόνο ντροπή μπορεί να μας κάνει να νοιώσουμε …αϊμέ.

TAILS FROM GREECE RESCUE
An Open Letter to Greece

An open letter to Greece:

to its authorities, its media and its citizens
From: Anna Pouliou, Brussels

Serres 1981…
I would have been 8 years old. Our car hit a dog on the road. My uncle got out and looked only at the license plate of our car that was bent from the impact. He stretched it out and we left. Only today do I wonder what became of that poor dog.

Thessaloniki 1994…
Penelope (that’s what my friend Kostas baptised her), a grey cat who lived on the University Campus of Thessaloniki plays with her two kittens. It’s a beautiful sight… A few days later we learned of her barbaric torture by passing drug addicts. The poor creature’s screams were heard for hours. Apparently, nobody was moved by them.

Athens 1997…
In Margarita’s garden, a neighbour systematically poisons all the cats (strays or otherwise) while in Kostas’ neighbourhood, an old lady is proud of the fact that she gives meat filled with ground glass to all the stray dogs. Nobody says anything.

This is the country I grew up in. I think every Greek can remember similar incidents from his or her life.

I don’t remember that the Greek school, which I loved so much, ever taught me how to behave towards animals. I learned that for myself much later when I searched for further information about animal welfare when I was abroad and when I looked for the hidden wisdom in the works of the ancient Greeks scholars. And I finally became a better person when I rescued a starving stray who gave me his rare absolute love (that only animals can give) in return.

Brussels, Belgium 1994…
A Turkish immigrant mercilessly beats his German shepherd dog and throws him onto a road with broken legs. It seems the dog had become sick and then a burden for the Turk, so he wanted to offload her. Jacqueline, my current neighbour in Brussels, picked up Iluna (as she named her), and with a lot of effort treated her and adopted her. She loved and cared for Iluna for years. I saw Jacqueline cry when Iluna died two years ago. Even today tears swell in her eyes when she thinks of her. She doesn’t ever think of the 2,000 Euros she spent on the final operation to save her.

Milan, Italy 2000…
My friend Roberta’s neighbours adopt a kitten. They want their children to grow up to developing sensitivity, mercy and responsibility.  What better way is there to achieve this than by adopting an animal!

I could give so many examples. And it’s so difficult for me as a Greek to admit that in no other European Union country (before its enlargement) have I met such lack of sensitivity and ignorance as I encounter within my own country. In no other town in Europe have I met so much silent pain of animals that I encounter daily in Greece.

Reims, France 2004…
In an antique bookshop I discovered a book in French dating back to 1817. It’s called «How to care for animals». 1817!! Think of it!! Where was my country in 1817? And yet, since our liberation from the Turkish occupation or, later, since our accession into the then European Community – what steps have we taken to change our sickening mentality towards animals?

In Homer’s Odyssey, I remember the dog of Odysseus who waited patiently for his master before he could die. What happened to the sensitivity, the greatness of spirit which the Greek had thousands of years ago? I feel so sad because such examples from the depths of our past make the pitiful state we are reduced to nowadays appear even more tragic.

Greece today…


The big news is the Olympic Games. And it is sad that its meaning has been changed. Instead of symbolising the reconciliation of states and culture as in ancient times, it has been reduced to a preparation for a bean feast, a mockery of the international community and an unfair and totally baseless and racist attack against foreign animal lovers.

I will not refer to the details of mass poisonings. These are already well known as a result of newspaper articles (Greek and foreign) and television broadcasts. The scene of tortured and starving animals will obviously destroy the Olympic celebration and we search for ways to make them disappear (in essence with poison and smashed glass!). The relevant law of 2003 was passed in order to throw dust in the eyes of the international community. It is not implemented but neither, it seems, is it going to ever be implemented. Are we ready then for the celebration! How awful my modern Greece has become! No mercy for a life that is struggling on the roads of our country, no concept of compassionate civilisation?

Unfortunately, you were right, great Giorgos Seferis: «Wherever I go, Greece causes me pain.»

Meanwhile, in Brussels where I now live, I continually receive (to my great embarrassment) articles on the shameful behaviour of my compatriots in relation to strays. These articles circulate around the globe damaging our culture, our tourism and our dignity.

I also received some writings from a few of my compatriots.  I was ashamed, because these letters – from Greeks – highlight lack of education and ignorance.  Some ladies woke up one morning and imagined that some «foreigners» (as they call them) are taking dogs and cats out of Greece for fur and experiments!!!!!!  At the same time, I wonder what the educational and cultural level is of somebody who calls an unfortunate creature a ”scavenging mongrel”, as these ladies repeatedly do in their letters!

The scenario (according to the accusing ‘ladies’):

”Foreign vets go to Greece, sterilise, vaccinate and give anti-parasitic therapy to strays at the expense of foreign animal lovers in order to transport them abroad for fur and experiments.”

Come on! Haven’t my fellow countrywomen comprehended that the cost is so high that it’s just not economically viable to use stray animals for this purpose?  I have sent many letters to companies that undertake experiments and I know that they attempt to reduce the cost. It is not necessary for them to pay around 10 Euro per kilo for the transfer of animals from Greece.  And why sterilise and vaccinate them (additional expense) if they are going to use them for experiments?

The scenario becomes more like science fiction:

”Foreign animal lovers are supposed to be ‘paid agents’ of the companies, otherwise how do they find the money and the time to occupy themselves with strays? And more important, ‘why’ do they occupy themselves (with strays)?”

The truth is, because they have a heart and sensitivity.  Because they grew up in a society and went to schools which nurtured this sensitivity.  They already have animals themselves and they are used to paying for their safety and health. Dear ladies, don’t judge everybody by your own standards.

Do you wonder where they find the money to fund their merciful work? It comes, in fact, from people who fortunately do not think like you. I myself have contributed by sending drugs and by helping raise money as so have other colleagues and friends in Brussels. Many of them are Greeks like myself, all of us ashamed of the phenomenon of strays in our country.

Another argument by misled Greeks:

”Why don’t they save the animals in their own countries?”

Who told you that they don’t try to do exactly that as well? The fact is the phenomenon of strays in North West European countries is nowhere near as severe as in Greece. You are fighting with compassionate people who battle for the welfare of animals all over the planet!

Have you thought why they all come to Greece to save animals? It’s because we Greeks are showing that we don’t seem to care!

Finally, why does it matter to us what becomes of all those animals (that are regarded as garbage by us, the ‘civilized’ Greeks) once they are transported abroad? Let’s suppose that they go for experiments. If we are so concerned about that possibility, why don’t we take these poor animals into our own Greek homes? Why don’t we teach our children how to love them?

All these absurd allegations would have remained science fiction if the Greek Veterinary Department of the Ministry of Agriculture had not believed them, banishing the hope of many unfortunate animals who could otherwise find a loving home abroad. Instead, with the new procedure (as with every state bureaucratic procedure) it becomes virtually impossible for a foreigner to adopt an animal in Greece, and it becomes another golden opportunity for a few public servants to perhaps go for some bribes from the good people who are trying to send animals to homes abroad.

Do these stir-mongering women and the Department of Agriculture feel proud of what they have done? They have even reversed the basic Greek penal litigation principle by which it is up to the prosecutor to prove the accused guilty and not up to the accused to prove his/her innocence. But with the help of the misled Greek media, a judgment of «guilty» was passed against completely innocent animal rescuers.

My tone is critical against my one and only country. Whoever loves his or her country, however has two paths:
1) to defend his country and its bad practices in every situation, or:
2) to bring them to light and seek solutions because he/she believes in his/her country.
I chose the second road in case somebody asks why a Greek decided to write all this.

I would like to direct an appeal to Greece ….


To Greek teachers … please sensitise our children towards animals in school.


To Greek priests … please sensitise your flocks to the silent torture of God’s innocent creatures.

To all my fellow country people – please turn around and look at the sad sight of the suffering strays.  Adopt one and sterilise it for its own protection.  There is no reason for animals in large towns to multiply unchecked.  The fate of these puppies and kittens will be to end up under the wheels of a car.

And finally, I ask the Greek State (but with little hope), to finally wake up.  We Greeks are able to be better than we think.

«People who kill animals will kill each other, too. He who sows death and pain is naturally not able to reap the fruits of joy and love».    Pythagoras