Πως να την φέρεις στο ΔΝΤ και να ζήσεις ευτυχισμένος για να το να το διηγείσαι

Κανένας,μα κανένας από αυτούς που μας κυβερνούν δεν θυμάται τι έκανε τι έκανε ο Κίρχνερ όταν έγινε πρόεδρος της κατεστραμένης οικονομικά Αργεντινής?Παπάρια φυσικά,αν θυμόταν δεν είχαμε τέτοια χάλια που έχουμε τώρα αλλά ούτε και τα πολύ χειρότερα που θα έρθουν στο μέλλον!

Να σας το θυμήσω λοιπόν.

Με το καλημέρα στην προεδρία βρέθηκε ανάμεσα στο,να ικανοποιήσει τους δανειστές της Αργεντινής αλλά και να δημιουργήσει ανάπτυξη στην χώρα.

Προσφέρθηκε λοιπόν να εξωφλήσει τα χρέη με μία μεγάλη έκπτωση όμως.Προσφέρθηκε να πληρώσει μόνο 25-30 σέντς γιά κάθε δολάριο που του είχαν δανείσει.Στους κατόχους του χρέους της Αργεντινής δεν άρεσε καθόλου αυτή η προσφορά και απαίτησαν από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο να συνεφέρει τον Κίρχνερ.

Ο Κίρχνερ όμως δεν μάσησε και δήλωσε κατηγορηματικά ότι αυτή την προσφορά την έκανε μία και μοναδική φορά.Έτσι αν οι δανειστές της Αργεντινής ήθελαν λεφτά ή δεχόταν το 25-30% ή τα έχαναν όλα.

Είπε στους δανειστές του ότι δεν είχε σκοπό να φορτώσει με σκληρή φορολογία τον λαό που ήδη ήταν φτωχός μόνο και μόνο για να πληρώσει τα χρέη της χώρας.Και τους κάλεσε να κάνουν μιά βόλτα στις συνοικίες του Μπουένος Άϊρες αν ήθελαν να έχουν εμπειρία από πρώτο χέρι γιά πιό πράγμα τους μιλούσε.

Μπροστά στην αποφασιστικότητά του,στο ΔΝΤ δεν απέμεινε παρά να παρακολουθεί άπραγο ενώ η πλειοψηφία των δανειστών δέχτηκαν να εισπράξουν το 25-30% από φόβο μην χάσουν και αυτό.

Ο Κίρχνερ έκανε στα σοβαρά τόσο με το ΔΝΤ όσο και με τους δανειστές.

Στην αρχή του 2004 είπε στο ΔΝΤ ότι ή Αργεντινή δεν θα πλήρωνε μία δόση δανείου της τάξεως των 3,3 δις$ εκτός και αν το ΔΝΤ συμφωνούσε σε ένα καινούργιο δάνειο γιά την Αργεντινή αναλόγου ύψους.Το ΔΝΤ έδωσε τα λεφτά.Τον Δεκέμβριο του 2005 ο Κίρτσνερ πλήρωσε εξ’ολοκλήρου το χρέος της Αργεντινής προς το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και το πέταξε έξω από την χώρα.

Ο Κίρχνερ ήταν ο πρώτος που απείλησε δημόσια να ψαλιδίσει μονόπλευρα τους δανειστές και να κερδίσει από αυτό.

Η Αργεντινή δεν κατέρευσε.Αντίθετα,άρχισε να έχει ανάπτυξη της τάξεως του 10 %το χρόνο γιά τα επόμενα 4 χρόνια.Ο βασικός λόγος αυτής της ανάπτυξης ήταν τα κεφάλαια που η κυβέρνηση του επένδυσε στην ανάπτυξη αντί να τα στέλνει εκτός της χώρας γιά να αποπληρώσει χρέη.

Αυτή η ιστορική πρωτοβουλία του Κίρτχνερ συνοδεύτηκε από άλλες κινήσεις του που είχαν στόχο την αποδέσμευση της χώρας από τις αλυσίδες τους Νεοφιλελευθερισμού.Την δημιουργία σωσίβιου γιά το Αργεντίνικο Πέσο,τον εσωτερικό έλεγχο των τιμών,φόρους στις εισαγωγές και αύξηση των δημοσίων δαπανών.

Ο Κίρχνερ δεν περιόρισε το πεδίο εφαρμογής των μεταρρυθμίσεων στη χώρα. Είχε αναλάβει υψηλού προφίλ πρωτοβουλίες με άλλους προοδευτικούς ηγέτες της Λατινικής Αμερικής και κατάφερε την κατάρρευση της Ζώνης Ελεύθερων Συναλλαγών της αμερικανικής ηπείρου, που χρηματοδοτούσε η Ουάσιγκτον και τις προσπάθειες για την επίτευξη μεγαλύτερης οικονομικής και πολιτικής συνεργασίας. Εμβληματική κίνηση αυτής της συμμαχίας ήταν η αγορά από τη Βενεζουέλα 2,4 δισ. δολάρια σε ομόλογα της Αργεντινής, η οποία επέτρεψε την Αργεντινή με το ΔΝΤ να καταβάλει το σύνολο του χρέους της χώρας.

Μαζί με τον Ούγκο Τσάβες της Βενεζουέλα, τον Λούλα της Βραζιλίας, της Βολιβίας Έβο Μοράλες και τον Ραφαέλ Κορέα του Ισημερινού,ο Κίρχνερ ήταν ένας από τους αρχηγούς που δημιούργησε η κρίση του Νεοφιλευθερισμού και που είναι αντάξιοι αυτού του τίτλου.

Όμως η ιστορία θα τον θυμάται όχι μόνο σαν έναν σπουδαίο πρόεδρο αλλά και σαν ήρωα της ανεξαρτησίας της Λατινικής Αμερικής.

 

Advertisements

3 thoughts on “Πως να την φέρεις στο ΔΝΤ και να ζήσεις ευτυχισμένος για να το να το διηγείσαι

  1. Τάσος Αναστασόπουλος Δεκέμβριος 24, 2010 / 11:11 μμ

    Τις απόψεις που εκθέτεις, μαζύ με τα πραγματικά περιστατικά από την αργεντίνικη εμπειρία της περιόδου 1998 – 2005, τις συμμερίζομαι, απολύτως, αγαπητέ φίλε. Εκτεταμένες απόψεις μου. επί του θέματος και για το τι πρέπει να γίνει στην περίπτωση της Ελλάδας, της Ιρλανδίας και της ευρωζώνης, τις έχω δημοσιοποιήσει στο μπλογκ μου – δες το θέμα : «Ελλάδα και Ιρλανδία 2010 – 2011 : Ψάχνοντας για ένα Nestor Kirchner. (Θα μπορούσε να είναι ο Αντώνης Σαμαράς; Δύσκολο)» http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2010/12/2010-2011-nestor-kirchner.html .

    Βέβαια, ο Κίρχνερ έδρασε πιεζόμενος από την σκληρή και αδυσώπητη πραγματικότητα ενός λαού, ο οποίος ήταν εξεγερμένος και η πολιτική, οικονομική και κοινωνική ελίτ της Αργεντινής έπαιζε με το κεφάλι της, το οποίο ουσιαστικά βρισκόταν, υπό την δαμόκλειο σπάθη του λαϊκού δήμιου. Γι’ αυτό ο Κίρχνερ έπραξε ό,τι έπραξε. Και καλώς το έπραξε.

    Εδώ σε μας, τα πράγματα είναι εντελώς διαφορετικά, διότι ο ελληνικός λαός έχει υποταχθεί – προς το παρόν – στην μοίρα του, έτσι όπως αυτή φιλοτεχνείται από τους δανειστές και τους εκπροσώπους τους, οι οποίοι, υπό την λεοντή των «εταίρων», συμπεριφέρονται, ως μια μοντέρνα μεταναζιστική κατοχική δύναμη, στην οποία δίνουν λόγο οι εντόπιοι «κυβερνήτες» της χώρας (ο ευήθης ΓΑΠ και το, εκτός του κόσμου τούτου, ευρισκόμενο επιτελείο του – μέχρι και οι παπάδες τους πήραν είδηση και τους κράζουν), μετασχηματισθέντες, σε πειθήνιους υποτακτικούς και διεκπεραιωτές των εντολών των αφεντικών τους, όπως ακριβώς πράττει και η μεγάλη πλειοψηφία της ελίτ της χώρας, με πρώτους και καλύτερους τους κδότες – μεγαλοεργολάβους και τα δημοσιογραφικά παπαγαλάκια τους, αλλά και την πλειοψηφία της αποκαλούμενης «πνευματικής» ελίτ του τόπου.

    Δυστυχώς, όσο τα πράγματα μένουν έτσι και όσο ο κόσμος δεν αντιδρά, οι εξελίξεις θα οδεύουν προς τη ολοένα και μεγαλύτερη χειροτέρευση και στην παραγωγική και ευρύτερα οικονομική και κοινωνική αποδιάρθρωση της χώρας και του πληθυσμού της.

    Με δοδομένο ότι οι αριθμοί, τα μεγέθη και οι στόχοι του Μνημονίου δεν βγαίνουν σε πέρας, είναι άξιο παρατήρησης το να δούμε που θα φθάσει αυτή η άκρως νοσηρή και καταθλιπτική κατάσταση…

    • Μαραμένα σύκα Δεκέμβριος 25, 2010 / 8:25 μμ

      Κύριε Αναστασόπουλε,εξαρτάτε τι εννοούμε όταν λέμε Ελίτ.Δηλαδή αν την περιοριορίζουμε στην οικονομική την πολιτική ή την πνευματική Ελίτ,ε τότε λυπάμαι αλλά είμαστε καταδικασμένοι στην παταγώδη αποτυχία.
      Εκείνο που πραγματικά χρειαζόμαστε,κατά την γνώμη μου,αυτή την στιγμή είναι άνθρώπου πρακτικούς,έξυπνους και με τα πόδια στην γη,που να έχουν όχι μόνο το όραμα(αυτό από μόνο του δεν φτάνει)αλλά και την ικανότητα σχεδιασμού και οργάνωσης στρατηγικής.
      Μέχρι στιγμής δεν έχουμε τέτοιους,ή τουλάχιστον δεν έιναι στην επιφάνεια.Αλλά είμαι σίγουρη ότι υπάρχουν,φτάνει να έχουν την δυνατότητα να βγούν στην επιφάνεια.

  2. Τάσος Αναστασόπουλος Δεκέμβριος 25, 2010 / 10:51 μμ

    Δική μου παράλειψη αποτελεί το γεγονός ότι, μιλώντας για την ελίτ του τόπου μας (και κάθε τόπου), την περιέγραψα με τις επιμέρους της εκφάνσεις, χωρίς να την ενιαιοποιήσω (ή, καλύτερα, να την συνολικοποιήσω). Και ο πιο πρόσφορος φραστικός προσδιορισμός του συνόλου της ελίτ θα μπορούσε να εκφράζεται από τον όρο «κοινωνική ελίτ», αν ο όρος αυτός δεν είχε εκπέσει από την ευρεία χρήση του και την ουσιαστική ταύτισή του, με αυτό που αποκαλούμε, παντοιτρόπως, celebrities, εννοώντας μια σειρά από κατά βάση αργόσχολους, ακαμάτηδες, αλλά και έχοντες κάποιες ουσιαστικές ενασχολήσεις και οι οποίοι κάνουν αυτό που αποκαλείται «κοσμική ζωή».

    Τέλος πάντων, αν ο όρος αυτός (κοινωνική ελίτ) αποχωριστεί από την αγοραία χροιά, την οποία μόλις περιέγραψα, τότε θεωρώ ότι εκφράζει, πλήρως, το σύνολο της ελίτ ενός τόπου.

    Κάποια πράγματα για τις σύγχρονες ελίτ και την σύνθεσή τους έχω αναδημοσιεύσει στο μπλογκ μου – δες το θέμα : «Μιλώντας για την ελίτ του τόπου : Ποιά είναι, πως προσδιορίζεται και από ποιά στρώματα αποτελείται» http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2010/10/elliniki-elit.html , χωρίς, φυσικά, να διεκδικώ καμμία πρωτοτυπία, για όσα γράφω σε αυτό το κείμενο.

    Από εκεί και πέρα, προφανώς, συμφωνώ μαζύ σου ότι αυτήν την στιγμή χρειαζόμαστε πρακτικούς ανθρώπους έξυπνους προσγειωμένους και την ικανούς για σχεδιασμό. Αλλά αυτοί οι άνθρωποι πρέπει κατά κάποιον τρόπο να ενταχθούν μέσα στην υπάρχουσα ελίτ και το κυριότερο, να μπορέσουν να ηγηθούν σε αυτήν την ελίτ (η οποία είναι παραζαλισμένη, αποπροσανατολισμένη και καταφανώς έντρομη από όσα έχουν, με καταιγιστικό τρόπο, συμβεί στην χώρα μας το τελευταίο 12μηνο, ακριβώς επειδή η παρούσα εξέλιξη ήταν απρόσμενη και πρωτοφανής για τα εμπειρικά δεδομένα αυτής της ελίτ και ακριβώς επειδή το μέλλον έχει γίνει εντελώς απρόβλεπτο και επισφαλές), προκειμένου να μπορέσουν οι άνθρωποι αυτοί να φανούν χρήσιμοι.

    Η άλλη εναλλακτική λύση ανάδειξης αυτών των ανθρώπων θα μπορούσε να περνάει μέσα από την ανατροπή της παρούσας κατάστασης, η οποία ανατροπή θα μπορούσε να έλθει μέσα από μία εξέγερση του πληθυσμού. Κάτι τέτοιο δεν είναι μεν ορατό, αλλά αυτό από μόνο του δεν λέει τίποτε απολύτως, διότι η μακρύτατη εμβάθυνση και η χρονική επιμήκυνση της παρούσας κοινωνικοοικονομικής κατάστασης στην Ελλάδα κάνει πιθανή μια τέτοια εξέλιξη (χωρίς, βέβαια, να την εγγυάται). Οπότε, προφήτες δεν μπορούμε να είμαστε. Θυμίζω, εδώ ότι τον Ιανουάριο του 1917 ο Βλάντιμιρ Ίλιτς Λένιν, μιλώντας στην ελβετική σοσιαλιστική νεολαία, έλεγε ότι είναι χαρούμενος, που μιλάει με τους νέους, διότι αυτοί θα ζήσουν την επανάσταση, που δεν μπόρεσε να ζήσει η δική του γερασμένη γενιά. Βέβαια, ο Λένιν έπεσε έξω. Ένα μήνα αργότερα η Φεβρουαριανή Επανάσταση σάρωσε το τσαρικό καθεστώς στην Ρωσία και οδήγησε στο αποτυχημένο εργατοαγροτικό συμβουλιακό πείραμα του Οκτωβρίου του 1917. (Πέραν τούτου, άλλωστε, δεν ήταν και τόσο γέρος, αφού δεν ήταν καν 50άρης – αν και εκείνα τα χρόνια, μια τέτοια ηλικία, σαν εκείνη του Λένιν, εθεωρείτο μια προχωρημένη ηλικία).

    Έτσι, λοιπόν, η ουσία εξακολουθεί να βρίσκεται στο τέλος του τελευταίου σχολίου σου. Οι άνθρωποι αυτοί υπάρχουν, αλλά δεν είναι στην επιφάνεια. Στην επιφάνεια βρίσκονται διάφοροι φελλοί, τύπου Πάσχου Μανδραβέλη – δες στο μπλογκ μου το θέμα : «Το Μνημόνιο της ντροπής, η ελληνική οικονομική κρίση και γιατί δεν θα γίνουμε Αλβανία. (Μια απάντηση στις παραδοξολογικές ασυναρτησίες του κ. Πάσχου Μανδραβέλη) http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2010/09/answer-to-paschos-mandravelis-nonsenses.html , αν θέλεις να διασκεδάσεις και να γελάσεις, μέχρι δακρύων, διαβάζοντας όσα γράφει εκεί ο απίθανος αυτός τύπος, ο οποίος περίμενε και ίσως να περιμένει ακόμα, παπαγαλίζοντας όσα έλεγε η Μέρκελ, ότι η Ελλάδα του ΓΑΠ, με την εφαρμογή όσων λέει το Μνημόνιο, θα επανέλθει τον Απρίλιο του 2011 στις διεθνείς χρηματοπιστωτικές αγορές για δανεισμό. Αυτό, βέβαια, ήταν και τότε που το έγραφε και φυσικά και τώρα παραμένει αδύνατο να συμβεί, υπό οποιοδήποτε σενάριο, από αυτά που κυκλοφορούν τώρα στην πιάτσα (εκτός αν η ΕΚΤ εγγυηθεί τα δημόσια χρέη των χωρών της ευρωζώνης και αν παράσχει αφειδώς ρευστότητα στην πραγματική οικονομία, φροντίζοντας και για την εκταμίευσή της, αν δηλαδή τυπώσει άφθονο χρήμα και αν οι κυβερνήσεις της ευρωζώνης φροντίσουν ότι αυτό το χρήμα θα επενδυθεί και θα καταναλωθεί από τους αρμούς της πραγματικής οικονομίας, μέσω επεκτατικών δημοσιονομικών πολιτικών και δημοσίων επενδύσεων, που θα ανατάξουν την συνολική επενδυτική δαπάνη και την συναθροιστική ζήτηση και την ολική κατανάλωση, πλην όμως, τέτοια σχέδια, όχι μόνον δεν υπάρχουν, αλλά αντιθέτως έχουν δαιμονοποιηθεί από τις ευρωπαϊκές χρηματοπιστωτικές ελίτ, που κάνουν τώρα κουμάντο και δίνουν τις γενικές και ειδικές κατευθύνσεις της ακολουθητέας οικονομικής πολιτικής στην ευρωζώνη) -.

    Αυτοί οι φελλοί, όμως, δίνουν τον τόνο, για την δικαιολόγηση των όσων, τώρα, γίνονται από την ελληνική ελίτ, η οποία είναι υποταγμένη στο μοντέρνο μεταναζιστικό κατοχικό καθεστώς, που έχουν εγκαταστήσει στην χώρα μας οι δανειστές της και οι εκπρόσωποί τους, που μας έφερε ο ευήθης ΓΑΠ και μεταξύ των οποίων, κατά κύριο λόγο, την εφαρμοστέα γραμμή επιβάλλουν οι Ευρωπαίοι «εταίροι», προεξάρχουσας της γερμανικής πολιτικοοικονομικής ελίτ και όχι το Δ.Ν.Τ. του Ντομινίκ Στρως Καν και των Η.Π.Α. του Μπαράκ Ομπάμα. (Αυτό δεν σημαίνει ότι το Δ.Ν.Τ. είναι ο «καλός» της υπόθεσης. Κάθε άλλο. Και το Δ.Ν.Τ. έχει τον ρόλο του κακού, όπως και οι Ευρωπαίοι «εταίροι», αλλά, ακριβώς επειδή και οι αποχρώσεις παίζουν τον ρόλο τους, διαβαθμίζοντας και κατανέμοντας τους ρόλους των κακών, σε αυτό το έργο, που έχει να κάνει με το «ελληνικό δράμα», πρέπει να πούμε, χωρί να έχουμε αυταπάτες, ότι, ενώ το Δ.Ν.Τ. έχει τον ρόλο του «κακού», οι Ευρωπαίοι «εταίροι» έχουν τον ρόλο του «κάκιστου». Και είναι αυτοί, που δίνουν τον τόνο στην όλη υπόθεση, διότι είναι εκείνοι που δίνουν και το μεγαλύτερο μέρος της χρηματικής «βοήθειας»για την οποία «βοήθεια» η γνώμη μου είναι ότι, όσο πιο γρήγορα σταματήσει, τόσο το καλύτερο, για τον τόπο μας και τον πληθυσμό του. Και φυσικά, τόσο το χειρότερο, για τους δανειστές της χώρας και τους εκπροσώπους τους…).

    Πάντα φιλικά και καλοπροαίρετα.

    Τάσος Αναστασόπουλος.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s