Χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου..

sriimg20040316_4792059_0.jpgΣήμερα η Νίνα πήρε τον δρόμο της προσφυγιάς,έτσι τον λέει!
Έφυγε από το σπίτι της,την φωλία της για να σωθεί από τον θυμό του γιού της.Δεκαπέντε χρόνια τώρα παλεύει με τον εθισμό του γιού της στο χασίσι και το ποτό,15 χρόνια τώρα μπαινοβγαίνει σε αστυνομικά τμήματα,φυλακές,ψυχιατρικές κλινικές ,ανύπαρκτες κοινωνικές υπηρεσίες χωρίς κανένα αποτέλεσμα.
Δεκαπέντε χρόνια στην οικονομική μιζέρια προσπαθώντας πότε με τις δικές της δυνάμεις και πότε χτυπώντας πόρτες που ποτέ δεν ανοίγουν γι΄άυτήν!Δεν άντεξε η Νίνα τον τελευταίο ξυλοδαρμό,μοναδική της ελπίδα πιά η φύγη!Μάζεψε τα λιγοστά της ρουχαλάκια,ανέβηκε στο λεωφορείο και έφυγε.
Για πού?
Δεν ξέρω!Ο γιός της βγαίνει σήμερα από το ψυχιατρείο για πολλοστή φορά και η Νίνα φοβάται.Αυτή την φορά αν την βρεί θα την τσακίσει της είπε η αστυνομία,καλύτερα να φύγει.
Να φύγει?Μια κουβέντα είναι…να πάει πού?Τα λεφτά της λιγοστά,τα τελευταία τα ξόδεψε στην προτελευταία φορά που έκλεισαν τον γιό της στο ψυχιατρείο,στα 60 της χρόνια πρέπει να κάνει πάλι μια αρχή!
Η Νίνα χωρίς φράγκο στην τσέπη,χωρίς καμιά βοήθεια από κανέναν φεύγει!
Ο γιός στης θα γυρίσει σήμερα το απόγευμα στο σπίτι..και ώς συνήθως θα ξεσπάσει στην Έλλη γιατί  έκρυψε την μάνα του για μια ευδομάδα σπίτι της.Θα μεθήσει και θα βρίζει έξω από το σπίτι της.Ίσως του περάσει,ίσως όχι…ίσως και να τον πάρει η αστυνομία πάλι μέσα….
Την Νίνα όμως κανείς δεν την άκουσε ποτέ,κανένας δεν την βοήθησε,παρά μόνο αυτό
197 γραμμή έκτακτης ανάγκης για κακοποιημένες γυναίκες.

Advertisements

12 thoughts on “Χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου..

  1. μαραμένα σύκα Ιουλίου 2, 2007 / 1:36 μμ

    Τα μαύρα μας τα χάλια πρέζα να πούμε!
    Και μια μούντζα στις δήθεν κοινωνικές υπηρεσίες…στον δήμο που ζει η Νίνα,έχουν ένα φορτηγάκι και τρέχουν να κάνουν τα ψώνια τους στα σοθπερ μαρκετ της περιοχής για το σπίτι τους.
    ¨Οταν τους καλείς η απάντηση είναι,μα τι να κάνουμε εμείς?
    Φυσικά το μόνο που ξέρει να κάνει η κοινωνική λειτουργός είναι,ψώνια και εκδρομές με το ΚΑΠΗ.

  2. arammos Ιουλίου 3, 2007 / 7:52 πμ

    Δεν το post. Δεν μπορώ να προτείνω κάτι κιόλας. Δεν υπάρχουν λύσεις και υποδείξεις σε τέτοια θέματα. Αυτές είναι οι ιστορίες που όλοι ελπίζουν ότι δεν θα βαρέσουν την πόρτα τους και λένε «υπάρχουν και χειρότερα». Θα συμφωνήσω όμως οτί το κράτος κάνει τα αδύνατα δυνατά για να σε ρίξει ακόμα πιο κάτω αντί να σε βοηθήσει.

  3. ο δείμος του πολίτη Ιουλίου 3, 2007 / 9:13 πμ

    Η γειτονιά; Χάθηκε η ανθρωπιά, χάθηκε η ελληνική φιλοξενία. Δύσκολες περιστάσεις και δυστυχως θύματα πάντα οι γυναίκες. Πολύ μελαγχολική φάση. Σε λίγο όμως θα το ξεπεράσει και θα αισθάνεται καλυτερα.

    Πολύ ωραία έδωσες την ιστορία.

  4. roidis Ιουλίου 3, 2007 / 1:38 μμ

    μας τσάκισες και πολύ καλά έκανες.

  5. μαραμένα σύκα Ιουλίου 3, 2007 / 3:18 μμ

    Ξέρετε τι μου έχει κάνει εντύπωση?
    Μόνο γυναίκες την βοήθησαν ως τώρα,γυναίκες μόνες…χωρίς άντρες.
    Συγκεκριμένα,μια χήρα με τις δυο κόρες της.
    Όλες οι άλλες κρυφοκοιτούσαν πίσω από τις γρύλιες και την επομένη την κουτσομπόλευαν στα πηγαδάκια του πρωινού μαλακοκαφέ τους.
    Κανένας άντρας δεν βγήκε στο δρόμο που φώναζε για να προσπαθήσει να τον πάρει με το καλό η να κάνει κάτι.Κανένας δεν έτρεξε στο σπίτι της όταν καλούσε σε βοήθεια!
    Και όλα αυτά σε μια πορδή χωριό,δεν είναι και τόσο αγγελικά πλασμένη η επαρχία μας.
    Για την αστυνομία δεν το συζητάμε…καμία συμβουλή,καμία κατατόπηση για το τι μπορεί να κάνει και που μπορεί να πάει..ο εισαγελέας τα ίδια…οι κοινωνικές υπηρεσίες είπαμε στ’αρχίδια τους..

  6. espοir Ιουλίου 3, 2007 / 3:55 μμ

    Το ρόλο που στη Δύση παίζει το Κράτος με τις υπηρεσίες του, στην Ελλάδα τον παίζει η οικογένεια*. Αν δεν έχεις μεγάλη και δεμένη οικογένεια, είσαι παρατημένος στη μοίρα σου.

    * Καλώς ή κακώς (τεράστια συζήτηση).

  7. ο δείμος του πολίτη Ιουλίου 3, 2007 / 4:28 μμ

    Η αστυνομία μπορεί μόνο να βαρά απροστάτευτους και φοβισμένους μετανάστες. Σε κάθε περίπτωση καταγγελίας ξυλοδαρμού -και ειδικά από σύζυγο ή γκόμενο ή πρώην σύζυγο- οι γυναίκες φαλλοκρατικά θεωρούνται ότι τα ήθελαν. Αλλά στην περίπτωση αυτή (επειδή μιλάμε για γιο τοξικομανή) ο νόμος είναι τελείως τρύπιος και η αστυνομία δεν έχει πολλά περιθώρια. Μια κριτική στο νόμο έκανα στην έρευνά μου για την ενδοοικογενειακή βία.

  8. nik-athenian Ιουλίου 3, 2007 / 10:55 μμ

    Απ’ ότι έχω αντιληφθεί, σ’ αυτού του τύπου τη μαυρίλα δύο μόνο λύσεις υπάρχουν.
    Είτε αν υπάρχει μια μεγάλη οικογένεια που λέει και ο espoir, να σε στηρίξουν κάποια παιδιά, είτε ο οπλισμός με δύναμη και η συνακόλουθη φυγή μακριά από το χωριό ή την πόλη σου, μ’ένα καινούργιο ξεκίνημα.

  9. avra Ιουλίου 5, 2007 / 12:46 μμ

    τα λογια ειναι περιττα και οι πραξεις ανυπαρκτες….!
    τι να πεις…

  10. Σοφία Ιουλίου 8, 2007 / 9:46 μμ

    Θα συμφωνήσω με τον nik-athenian. Ή το ένα ή το άλλο. Σε τέτοιες περιπτώσεις, το να περιμένεις βοήθεια από την κλειστή κοινωνία ενός χωριού είναι όνειρο απατηλό.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s