Η κραυγή των αμνών

lambs.jpg

Λένε ότι το Ελληνικό αρνάκι θα πάει 12 ευρώ το κιλό σε αντίθεση με το εισαγώμενο που θα είναι γύρω στα 7 ευρώ το κιλό.Λένε τα σαίνια ότι τα Ελληνικά είναι καλύτερα ποιοτικά,ξέρουμε τι τρώνε και με τι τα παραφουσκώνουν ενώ τα ξένα δεν έχουμε ιδέα.
Τρίχες λέω εγώ,δεν ξέρουμε τι τρώνε ούτε πως τα μεγαλώνουν ούτε τα μεν ούτε και τα δε.
Τρώνε ορισμένες τροφές που ένας θεός και ένας κτηνίατρος ξέρουν τι είναι,χορταράκι φυσικά που στις πεδινές περιοχές είναι δηλητηριασμένο από κάθε λογής φυτοφάρμακα ενώ οι πονηροί πολλές φορές τα αμολάνε μέσα σε χωράφια με σπαρτά που είναι φρεσκοψεκασμένα.
Πάγιες τακτικές που πολύ πιθανά τις εφαρμόζουν στην Ρουμανία,Βουλγαρία η από όπου αλλού εισάγουν.
Υπάρχουν βέβαια και μερικοί ευσυνείδητοι και ρομαντικοί κτηνοτρόφοι που επιμένουν στον σωστό τρόπο εκτροφής,αλλά το βλέπω λίγο δύσκολο να σπάσει ο διάολος το ποδάρι του και να πέσετε επάνω στο αρνάκι τους.
Το γεγονός είναι ότι ,όσο πιο υποανάπτυκτη είναι μια χώρα τόσο ακριβότερα είναι τα τρόφιμα για την αγοραστική δυνατότητα των καταναλωτών.Πράγμα που δεν θα έπρεπε αλλά διστυχώς ισχύει και για την χώρα μας.

Advertisements

6 thoughts on “Η κραυγή των αμνών

  1. Νεκτάριος. Τ Μαρτίου 22, 2007 / 9:05 πμ

    Έτσι,έτσι!!
    Αρνάκι ντόπιο, της μάνας του καμάριυπάρχει πιθανότητα να βρεθεί μόνο στα χωριουδάκια που δεν υπάρχουν μεγάλα κρεοπωλεία ή πολυκαταστήματα.

  2. gb, cosmosair Μαρτίου 22, 2007 / 3:23 μμ

    καλά με τέτοιο προσωπάκι προβατάκι δεν μπορώ να μιλήσω για κρέας. Προτιμώ απο γάτες και σκυλιά αυτό το «μούτρο». Με αρέσουν πολύ και τα κατσικια τα ατίθασα που κοιτάν απορημένα, έχω πολλές φωτό, αλλά το προβατάκι σου λιώνει καρδιές.

  3. μαραμένα σύκα Μαρτίου 22, 2007 / 6:54 μμ

    Μπάα Νεκτάριε,μόνο αν το μεγαλώσεις μόνος σου,αλλά μετά που καρδιά να το φας!
    Όπως λές και ο Κοσμο είναι,τον περασμένο χειμώνα μας φέρανε ένα αρνάκι λίγων ωρών .Η προβατίνα είχε γεννήσει δύο και το ένα ήταν καταδικασμένο να πεθάνει.Όταν μας το έφεραν ήταν παγωμένο,περισσότερο πεθαμένο παρά ζωντανό.Του κάναμε μασάζ,ζεστές κομπρέσες,το κρατήσαμε κοντά στην φωτιά
    και συνήρθε.Του φορέσαμε πάμπερς γιατί είχε πολύ κρύο και δεν ήταν δυνατόν να ζήσει έξω.
    Του δώσαμε και όνομα,Γρηγόρης.Και φυσικά πήγαινε για σφάξιμο,αλλά στάθηκε αδύνατον,Πως να φάμε τον γρηγόρη που τον μεγαλώσαμε σαν μωρό!
    έτσι ο γρηγόρης χαίρει άκρας υγείας φέρνει βόλτες στην αυλή που έχουμε δίπλα και όταν θυμάται παίζει μαζί μας.

  4. avissos Μαρτίου 22, 2007 / 10:45 μμ

    «Η κραυγή των αμνών» μπα, μάλλον κραυγή της τσέπης μας το κόβω φέτος 😉

  5. avissos Μαρτίου 22, 2007 / 10:46 μμ

    όσο για το γρηγοράκη φτηνά τη γλίτωσε 😉 αν ήταν σ’άλλα χέρια..ας μην το σκεφτόμαστε καλύτερα 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s