Cosa nostra(δικά μας πράγματα)

unione_monstruosa.jpg

Ότι ακούς στην πόρτα του γείτονα περίμενε και στην δική σου λένε και δεν νομίζω να έχουν άδικο.
Είδατε τι σαρδάμ έκαναν οι γειτονές μας οι Ιταλοί,η αριστερά στην εξουσία (μαζί με άλλους βέβαια)και αποφασίζει την παραμονή του στρατού στο Αφγανιστάν.Και σαν μην φτάνει αυτό,δείνουν και το ΟΚ για την επέκταση της Νατοικής(Αμερικανικής) βάσης του Αβιάνο.
Έλεος!Δεν μα τα έχει ακουστεί κάτι τέτοιο από κόμματα της αριστεράς.Δεν εχει ακουστεί, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν ήταν προβλέψιμο.Το αιώνιο πρόβλημα της αριστεράς είναι η δαχείρηση της εξουσίας,οταν φτάνει να αγίξει έστω και ξώφαλτσα επάνω της χάνει την συνέπειά της και ταυτίζεται με τα υπόλοιπα κόμματα.Τρέμει το φιλοκάρδι της μην την χάσει απο τα χέρια της και τις πολυπόθητες αλλαγές που τόσο διατυμπανίζει πότε θα τις εφαρμόσει?Αλλά ευτυχώς που υπάρχουν και οι αντάρτες για να σώσουν την κατάσταση,όπως οι δυο κομουνιστές γερουσιαστές που καταψήφισαν την πρόταση Πρόντι.
Μια τέτοια προοπτική και στα δικά μας πράγματα μου φέρνει φαγούρα.
Στην αναμονή λοιπόν και βλεπουμε.

 

 

Advertisements

9 thoughts on “Cosa nostra(δικά μας πράγματα)

  1. gb, cosmosair Φεβρουαρίου 25, 2007 / 10:20 μμ

    «»αποφασίζει την παραμονή του στρατού στο Αφγανιστάν.Και σαν μην φτάνει αυτό,δείνουν και το ΟΚ για την επέκταση της Νατοικής(Αμερικανικής) βάσης του Αβιάνο.»»
    Aναμενόμενα,ο όρος αριστερά πλέον δεν είναι σύγχρονος αλλά απομεινάρι και λείψανο.
    Τώρα, άν η οποιαδήποτε ιταλική κυβέρνηση δεν τάσεται με το Νάτο με ποιόν να ταχθεί;Η ιταλία μπορεί να διαλέξει ανάμεσα σε ΗΠΑ, ΓαλλοΓερμανικό άξονα και Ρωσία;
    άς διαλέξει λαμβανομένου υπ όψιν της ιστορίας της!

  2. maramenasyka Φεβρουαρίου 26, 2007 / 3:42 μμ

    παντελής έλλειψη φαντασίας.
    Απο αυτή πάσχουμε σχεδόν όλοιόπως και η αριστερά.
    Τόσο, που αναρωτιέμαι πότε οι αστοί θα κάνουν την επόμενη επανάσταση.

  3. g. manoussakis Φεβρουαρίου 26, 2007 / 9:47 μμ

    Εμένα πάντα ο Πρόντι μου θύμιζε τον Σημίτη. Άδικα;

  4. μαραμένα σύκα Φεβρουαρίου 26, 2007 / 9:49 μμ

    Όχι καθόλου,καθηγητης ήταν πριν γίνει πρόεδρος της Ε.Ε και τρώει πείνει και χ..ζει μετριοπάθεια.

  5. inlovewithlife Φεβρουαρίου 26, 2007 / 9:53 μμ

    «Η ιταλία μπορεί να διαλέξει ανάμεσα σε ΗΠΑ, ΓαλλοΓερμανικό άξονα και Ρωσία;»

    Τι είδους συμφέρον έχει ένας λαός να συμμετέχει σε αιματοβαμμένους πολέμους στο Ιράκ (Ιταλία) ή στο Αφγανιστάν (Ελλάδα); Τι είδους συμφέρον έχει να διαλέγει επιθετικούς άξονες και συμμαχίες;

    Κανένα. Τα ψευτοδιλήμματα της Ρεαλπολιτίκ δεν εκφράζουν το συμφέρον κανενός λαού, εκφράζουν το συμφέρον κάποιου άλλου, που αρχίζει από εξ και τελειώνει σε -ουσία.

  6. μαραμένα σύκα Φεβρουαρίου 26, 2007 / 9:57 μμ

    Ακριβώς ινλοβε και συγκεκριμένα τα μπίζνες που κάνουν ορισμένες επιχειρήσεις εκεί.Και μην ξεχνάτε ότι οι Ιταλοί διαθέτουν πολεμική βιομηχανία που πουλάει..εκτός από την ΕΝΙ(εντε νατσιοναλε ιδροκαρμουρι)

  7. avissos Φεβρουαρίου 26, 2007 / 11:34 μμ

    ελπίζουμε ότι θα δούμε, αλλά ποτέ δε βλέπουμε 😦

  8. gb, cosmosair Φεβρουαρίου 27, 2007 / 7:48 πμ

    «»Τα ψευτοδιλήμματα της Ρεαλπολιτίκ δεν εκφράζουν το συμφέρον κανενός λαού…»»inlove.
    Nαί αυτά λέγανε και οι Ιταλοί στη δεκαετία του 1930 και για να μη τους ενοχλούν συμμαχούν με τη Γερμανία του Χίτλερ μέχρι το ’43.Μετά το πόλεμο στήνουν, αντί εμφυλίου, τα καλύτερα πανεπιστημιακά ιδρύματα.

    «Τι είδους συμφέρον έχει ένας λαός να συμμετέχει σε αιματοβαμμένους πολέμους στο Ιράκ (Ιταλία) ή στο Αφγανιστάν (Ελλάδα);», καλό ερώτημα για κατήχηση μεταφυσικού τύπου, πολλαπλής επιλογής. Αν απαντήσεις «έξυπνα» η απάντηση είναι, κανένα! Το ερώτημα δεν απαντιέται διότι ο λαός δεν προσωποποιείται, τα ερωτήματα απευθύνονται σε πολίτες ξεχωριστά και όχι μαζικά και ανεύθυνα.
    Αν σου θέσει κανείς το ερώτημα, «Τί κάνεις όταν καίγεται το σπίτι του διπλανού», ξέρω την ρεάλπολίτικ απάντηση της παπαγαλίας που επιτρέπει η επικρατούσα «ελευθερία έκφρασης». Οπως η ευρωπαική απάντηση στον Χαιλέ Σελασιέ και στη Πολωνία που ενοχλουσε δήθεν τον Χίτλερ. Εδώ,και πάντα ανάλογα με τη μόδα «έξυπνη» απάντηση θεωρείται, «τρέχω να τη σβήσω άν είναι κοντά» και άν είναι μακριά, «με αφήνει (παγερά) αδιάφορο», όπως και η προσφιλής έκφραση των ιταλών που συχνότατα τη μπερδεύουν με τον «φιλειρηνισμό» και την «φινλανδοποίηση».

    Μάλλον ισχύει αυτό που λέει «αβυσσος»
    «ελπίζουμε ότι θα δούμε, αλλά ποτέ δε βλέπουμε»
    Διότι αυτό το άυλο εμπόρευμα Ελπίδων και Φόβων, τηλεοπτικών και άλλων μέσων, έχει μεγαλύτερη «αξία» και προδιαθέτει στην κατανάλωση πολεμικής βιομηχανίας. Τα είπε πρόσφατα ο Καζαντζάκης καί τον 2ο αιώνα ο Λουκιανός και μείς ακούμε ακόμη ράδιο αρβύλα, πλήρες από συνεχείς εναλλαγές φόβου και ελπίδων, μέχρις εξαντλήσεως!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s