Takes two to tango baby

Σήμερα το πρωί καθώς βλέπαμε τα news με τον άντρα μου και σχολιάζαμε την επικαιρότητα,η κουβέντα πήγε στα περίφημα stage.
Εγώ,με την συνηθισμένη λογική του Έλληνα επέμενα στο πόσο έχει εκμεταλευτεί το δημόσιο 10 χρόνια τώρα τους καημένους τους σταζίστες με την προοπτική μιας μόνιμης θέσης κάποτε.
Αυτός,με την Αμερικανική αφοπλιστικότητα και πραγματισμό γυρίζει και μου λέει,”Takes two to tango Baby καταλαβαίνω την λογική τoυ να εργαστεί κάποιος κάτω από τέτοιο καθεστώς για άντε το πολύ ένα χρόνο!Δεν καταλαβαίνω όμως την λογική κάποιου που συναιχίζει το ίδιο βιολί για 5 η 8 χρόνια με την ελπίδα ότι ίσως γίνει μόνιμος!Όμως ίσως θα έπρεπε να το ψάξουν διά της νομικής οδού το ζήτημα οι ενδιαφερόμενοι”