Μαύρος ήλιος

Πολτοποιημένη μάζα,αδιάφορη στο μέλλον και αναδιπλωμένη στον ίδιο της τον εαυτό.Αδρανή κομμάτια κοινώνιας χωρίς σκοπό.Σπόροι ατομικότητας που αιωρούντε στο χώρο με αποκλειστικό σκοπό και όνειρο την απόλυτη αστικοποίηση τους.Φιλοδοξίες χωρίς σκοπό  και πρόστυμμα που χωρίζουν και ενώνουν.
Και σαν μην φτάνουν όλα αυτά,έχουμε θεσμικά όργανα και μέσα που αδυνατούν να δραστηριοποιήσουν τις διαδικασίες της κοινωνικής συνοχής στον τόπο μας.
Στο παρελθόν,πολλοί προσπάθησαν να περιγράψουν με χρώματα ευφορίας την κατάσταση,άλλοι τόσοι μυξόκλεγαν προβλεποντας ένα μέλλον παρακμιακό και άλλοι στοιχημάτιζαν στο λεγόμενο «Σιωπηλό Boom».
Που υπήρξε και εξακολουθεί να ιφίστατε στις μέρες μας χάρη στις στρατηγικές κατανάλωσης ποστ-ευρώ των Ελλήνων.Και παρόλο που σαμποταρίστηκε από τους σκανδαλιστικά χαμηλούς μοισθούς και από το δημόσιο χρεός χαίρει άκρας υγείας.
Έλα όμως πως το «σιωπηρό μπούμ» δεν δημιουργεί ανάπτηξη,δεν δημιουργεί συνοχή,δεν έχει σχέδιο ούτε ελπιδα και δεν βοηθάει την Ελληνική κοινωνία να πετάξει και κρατάει παγιδευμένη στην αδράνεια ενός καταθλιπτικού παρόντος χωρίς μέλλον και σκοτώνει σταδιακά την ζωτικότητα της.
Η «Οικονομία» δεν είναι το παν,αυτό το ξέρει κάθε καλός κοινωνιολόγος που σέβεται τον εαυτό του.Όμως  αυτή την φορά και οι κοινωνιολόγοι αμφιταλαντευονται, «η μικροαστική ευημερία των τελευταιων δεκαετιών δημιούργησε ένα «monstrum alchemicum».
Το διάχυτο συναίσθημα μιας κλίσης προς τα χειρότερα σε όλους τους τομείς της προσωπικης και της συλλογικής μας ζωής,από την πολιτική ως και την διαχείρηση των σκουπιδιών,δεν εξηγήτε μόνο με κοινωνικούς δείκτες.
Πολλοί λένε πως η κρίση είναι συμβολικής διάταξης και δίχνει την ατομική οπισθοδρόμιση όλων των αξίων που είχαμε ως σημείο αναφοράς που μπορεί να εκτείνετε από το δικαίωμα στην εργασία ως την δημόσια ηθική,αξίες που στο παρελθόν τις ερμηνεύαμε σε συλλογικό επίπεδο τώρα τις κάναμε ο καθένας λάβαρο για προσωπικό ώφελος.
Και όταν καταρέει η συμβολική διάταξη των πραγμάτων και των αξιών ανατέλει ο μαύρος ήλιος της μελαγχολίας.

Εάν υπάρχει αντίδοτο στην μελανχολία,αυτό βρίσκετε στις υπόγειες «ενεργές ομάδες» που μεγαλώνουν προστατευμένες από τον μαύρο ήλιο…εκεί υπάρχει ακόμα ζωή και νόημα.Εκέι μπορεί ακόμα να παραχθεί πολιτική σκεψη.
Όπως έλεγε και κάποιος φιλόσοφος,όταν η πλειοψηφία έχει γίνει μια άμορφη πολτοποιημένη μάζα το μόνο που μας απομένει είναι να γίνου.με μειονότητα.

Όχι ευχαριστώ,δεν θα πάρω..

Είδα ότι η Blogosfera κινητοποιείτε για το γνωστό μποϊκοταζ στις αυξήσεις των τιμολογίων της Δ.Ε.Η.και συμφωνώ απόλυτα με τον Ανέστη στο θέμα αυτό.
Όχι,δεν θα πάρω..ευχαριστώ!Και όχι για τους ίδιους λόγους με τον Ανέστη αλλά γιατι πιστεύω πως οι συμβολικές διαμαρτυρίες είναι απλα μια λύση βολέματος που δεν προσφέρει κανένα απολύτως διέξοδο στα πολύ υπαρκτά και ρεαλιστικά προβλήματα που αντιμετωπίζουμε.
Ξεχάσαμε κι’όλας την μαυροφορεμένη διαμαρτυρία στο Σύνταγμα και την Θεσσαλονίκη για τα καμένα δάση της πελοπονήσσού?
Ναι ναι,μιλάω για εκείνο το φολκλοριστικό φαινόμενο της μιας μέρας που λίγο πολύ μίλησαν όλα τα ΜΜΕ!Έγινε κάτι μετά από αυτή?Φυσικά τίποτα απολύτως εκτός από το να πνιγούν στα νερά οι πληγήσες περιοχές ενώ για αναδάσωση κανείς δεν κάνει λόγο.
Προσωπικά,δεν ξέρω καμία διαμαρτυρία και αλλαγή που να ξεκίνησε από τα λαϊκα στρώματα χωρίς να ανοίξει μύτη,με μόνο όπλο μαύρες πλερέζες και διακόπτες που κλείνουν για 15 λεπτα!